Casa Vicens

Pierwszy dom, młody architekt, inny Gaudi. Witamy w Casa Vicens, pierwszym domu Antoniego Gaudiego. Zapraszamy do odkrycia tej przestrzeni. Wspólnie dowiemy się, jak została zbudowana, czym inspirował się architekt, jakie historie kryją się za każdym pokojem itd. Budynek został przebudowany, co spowodowało, że badania nad nim oraz opracowanie dokumentacji w celu przywrócenia pierwotnego stanu zgodnie z zamysłem Gaudiego stanowiły duże wyzwanie. Jesteśmy przekonani, że Twoje spojrzenie sprawi, że ujrzysz rzeczywistość w zupełnie nowy sposób i jest to właśnie esencja Gaudiego, który nieustannie inspiruje do odkrywania.

Przebieg trasy zwiedzania jest dowolny, jednak polecamy zacząć od dołu i iść ku górze. Audioprzewodnik zawiera zdjęcia poszczególnych pomieszczeń, aby ułatwić Ci orientację. Ponadto podczas wizyty napotkasz pracowników, którzy pomogą Ci w przypadku pytań lub wątpliwości.

Rozpoczynamy zwiedzanie naprzeciwko kawiarni. Spójrzmy na dom z tego miejsca. Jest to północno-zachodnia fasada, która pozwala wyjaśnić, że ten budynek nie zawsze wyglądał tak jak teraz. Manuel Vicens zlecił zbudowanie letniej rezydencji Antoniemu Gaudiemu pod koniec XIX wieku. Architekt, który właśnie ukończył studia, już wiele lat wcześniej rozmyślał nad swoją wizją idealnego domu. Chciał, aby był on w zgodzie z naturą, funkcjonalny i jednocześnie estetyczny. Zlecenie Manuela Dickensa to idealny sposób na realizację tych pomysłów. Gaudi projektuje więc wyjątkowy, odważny budynek, pełen innowacyjnych, wyprzedzających epokę elementów.

Kilka lat później dom zmienia właścicieli i staje się budynkiem wielorodzinnym. Potrzeby nowych właścicieli sprawiają, że w 1925 r. nieruchomość ulega rozbudowie. Za jej przeprowadzenie odpowiada Joan Baptista Serra de Martínez, przyjaciel Gaudiego. Zachowuje on oryginalny wygląd zewnętrzny budynku, jednak wprowadza do niego niewielkie i subtelne zmiany. Zwróć uwagę na pionowy pas białych i zielonych płytek, który biegnie od podłogi. Fotografia w audioprzewodniku pomoże Ci go odnaleźć. Część po lewej stronie została dodana, natomiast część po prawej jest oryginalna. W rzeczywistości dokładnie w tym miejscu znajdowała się ściana podziałowa klasztoru, który dzisiaj już nie istnieje.

Jeśli uważnie przyjrzysz się płytkom w kwiaty wokół pasa, zauważysz, że niektóre są ułożone w sposób symetryczny, a inne nie. Te symetryczne są oryginalne, natomiast te niesymetryczne są dziełem Serra de Martíneza. Jest to elegancki sposób na zaznaczenie różnicy.

Teraz przejdź kilka metrów do przodu i zatrzymaj się przed fontanną, które znajduje się na werandzie.

Znajdujesz się przed główną fasadą domu, wychodzącą na stary ogród, a nie na ulicę, jak mogłoby się początkowo wydawać. Ideą Gaudiego, zgodnie z opowieściami Serra de Martíneza, było stworzenie nieruchomości przypominającej ogromny bluszcz przyczepiony do starego klasztoru. Ta koncepcja wyjaśnia wiele elementów, którym się przyjrzymy, zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynku.

Pozwala ona również na orientację domu w kierunku południowo-zachodnim i zapewnienie delikatnego nasłonecznienia w okresie letnim.

Fasada jest niczym eksplozja kolorów. Gaudi przełamuje zdefiniowane formuły i pokrywa ją ceramiką, materiałem, który w tym momencie był używany częściej wewnątrz niż na zewnątrz. Jest to pierwszy raz, kiedy architekt wybiera takie rozwiązanie, jednak nie jedyny. Ponadto płytki ceramiczne umożliwiają zmaterializowanie fascynacji przyrodą i kulturą orientalną. Stolarka drzwi i okien jest zainspirowana Japonią, a nad werandą, gdzie znajduje się fontanna, można zaobserwować starodawne teksty w j. katalońskim, które przypominają arabskie inskrypcje. Odnoszą się one do różnych orientacji słonecznych nieruchomości. Wpis dotyczący fasady głównej opisuje ciepło domowe; wpis po lewej, poranne słońce; po prawej, mieszczący się w chłodniejszej części domu, przyjemny letni cień.

Ściany, które znajdują się przed Tobą, zawierają wiele szczegółów. Przed przejściem dalej zachęcamy do ich dokładnego obejrzenia.

„Kiedy poszedłem zmierzyć działkę, była pokryta żółtymi kwiatami. Zaadoptowałem je jako motyw ozdobny ceramiki. Znalazłem też bujną palmę, której liście, odlane z żelaza, znalazły się na kracie i na drzwiach wejściowych do domu”.

Tymi słowami Gaudi opowiedział Joanowi Bergosowi, dlaczego w projekcie wykorzystał kwiaty i palmę. Obydwa elementy pozwalają wyjaśnić dość zaskakujący zamiar architekta: chęć oszczędności. Można odnieść wrażenie, że te płytki czy krata nie są tanie, ale przypatrz się dobrze: motywy ornamentalne na płytkach ceramicznych są zawsze takie same. W rzeczywistości jest to kilka wzorów, które się powtarzają.

Taką samą powtarzalność można zauważyć na kracie na głównych drzwiach wejściowych. Gaudi oszczędza i podczas realizacji innych prac również obierze taką zasadę. Słynna technika „trencadís” (czyli stosowanie potłuczonych płytek), obecna w innych dziełach, jest w rzeczywistości bardzo nowoczesnym sposobem wykorzystywania odpadów.

Kontynuuj zwiedzanie, przechodząc do lobby, pomieszczenia leżącego najbliżej schodów wejściowych

Jeśli chcesz, przed wejściem do lobby możesz zwiedzić ogród. Dzisiaj stanowi on niewielką oazę mieszczącą się w centrum dzielnicy Gràcia, jednak w momencie stworzenia go przez Gaudiego miał większy rozmiar, mieścił dużą kaskadę i okrągłą fontannę na werandzie. Gaudiemu w Casa Vicens udało się przenieść naturę z ogrodu do domu, gdzie przejawia się na ścianach i sufitach. Architekt stworzył w ten sposób silny związek między przestrzenią wewnętrzną a zewnętrzną.
Ogród zajmuje ok. 300 m2 i obejmuje liczne partery ogrodowe, doniczki z roślinami i zadaszoną część. Warto podkreślić, że odtworzono tutaj oryginalny wygląd z końca XIX wieku. Zachowano niektóre drzewa, które znajdowały się na terenie nieruchomości, takie jak dąb ostrolistny o wysokości ok. 8 metrów czy magnolię o wysokości ok. 10–12 metrów. Pozostałe rośliny zostały posadzone podczas remontu domu zgodnie z kryteriami tamtej epoki.
Czym cechuje się tutejsza roślinność? Są to przede wszystkim rośliny egzotyczne i ornamentalne, które lubią zacienione miejsca, gdyż, jak zapewne możesz to sobie wyobrazić, godziny nasłonecznienia są krótkie z powodu otaczających budynków.
W ogrodzie znajduje się również grupa palm: palma daktylowa, waszyngtonia, karłatka niska i szorstkowiec Fortunego. W zależności od pory roku można znaleźć tutaj takie rośliny jak kamelia, aksamitka rozpierzchła, monstera, jaśmin wielokwiatowy, róże i lilie.
Niektóre gatunki fauny również znalazły odpowiedni habitat do życia w naszym ogrodzie. Można tu spotkać gady, takie jak niewielkich rozmiarów półpalczyk turecki o skórze delikatnie zabarwionej na różowo czy tarentola murowa, czyli większy i potężniejszy gatunek jaszczurki.
Ptaki są również obecne w tym ogrodzie. Można tu zaobserwować kosy, rudziki, mnichy, gołębie i wróble. Ich pożywienie stanowią owoce palm, a w strukturze architektonicznej Casa Vicens mogą znaleźć niewielkie wnęki, idealne na kryjówkę czy gniazdo.
Mamy nadzieję, że podobał Ci się nasz ogród. Teraz przejdź do lobby i poznaj pierwszy dom Gaudiego.

Lobby w Casa Vicens to prawdziwa deklaracja zamiarów architekta. Antonio Gaudi obiera sobie przyrodę jako podstawowe źródło inspiracji i projektuje tę małą przestrzeń jako kontynuację ogrodu. Podczas tej wizyty będziesz mógł potwierdzić, że nie jest to jednorazowy wybryk. Wnętrze nieruchomości zostało zaprojektowane drobiazgowo w duchu eksplozji wegetacji i stanowi kontynuację częścią zewnętrznej.

W tym pierwszym pomieszczeniu, jakim jest lobby, ewidentnie widać, że Gaudi wyprzedza swoje czasy. Na podłodze leżą opus tessellatum. Jest to technika rzymska, często wykorzystywana w okresie modernizmu. Tę technikę architekt wykorzystał również w dziełach późniejszych niż Casa Vicens, jak np. w krypcie Sagrady Familii.

Po lewej stronie znajduje się jadalnia, najdostojniejsza sala domu.

Kontempluj tę przestrzeń ze spokojem, przyglądając się wszystkim szczegółom. Bluszcz pnący się ku górze, goździki, gęste liście, ptaki bawiące się na wietrze… Gaudi wypełnia jadalnię naturalistyczną eksplozją detali, co stanowi przedłużenie ogrodu.

Otaczające Cię meble są oryginalnymi meblami, które powstały na zlecenie architekta. Są wykonane na miarę. Obrazy autora o nazwisku Francesc Torrescassana i Sellarés zostały namalowane specjalnie dla tych mebli. Wraz z upływem czasu te dzieła uzyskały tonację brązów z powodu obecności kurzu i dymu. Teraz można podziwiać piękno oryginalnych kolorów, które przywrócono dzięki pracy konserwatorów. Na zdjęciu w audioprzewodniku zobaczysz wyraźną różnicę.

Teraz zapraszamy do przejścia do zewnętrznej werandy przez dowolne z dwóch par drzwi znajdujących się po bokach komina.

Liczne przebudowy, których dokonano w nieruchomości, bardzo wpłynęły na tę przestrzeń. M. in. usunięto fontannę. Na szczęście dzięki współpracy z poprzednimi właścicielami udało się ją odzyskać: znajdowała się w ogrodzie innego domu, leżącego dość daleko, bo aż w prowincji Girona. Została odrestaurowana i dzisiaj znajduje się w tym samym miejscu oraz zachowuje tę samą funkcję co w przeszłości.

Mamy Ci dużo do opowiedzenia o tej werandzie, jednak najpierw rozsiądź się wygodnie, aby móc ją podziwiać. Posłuchaj szumu wody i odpręż się. A teraz wykonajmy ćwiczenie z zakresu wyobraźni: wokół nie ma budynków, a oryginalny ogród i kaskada, o której opowiemy później. Widzisz metalową siatkę fontanny? Jak myślisz, jak wyglądały promienie słońca przechodzące przez tę sieć? Skąd oryginalnie pobierana była woda?

Antonio Gaudi był miłośnikiem przyrody, ale jeśli chodzi o Casa Vicens to nie tylko czerpał z niej inspirację w celu dekoracji domu, lecz także zbudował go od podstaw. Promienie słońca przechodzące przez tę sieć rzucały cień w kolorach tęczy. A woda wypływająca z fontanny pochodziła ze zbiorników na deszczówkę. Cóż za mistrzowską lekcję dał nam ten młody architekt!

Weranda, będąca bardzo przyjemną przestrzenią, prowadzi do wnętrza domu. Ze względów bezpieczeństwa podłużnice drzwi kryją mechanizmy, które, zgodnie z naszym podejrzeniem, mogły mieć funkcję blokowania wykorzystującą kraty.

Uchylne okiennice służą natomiast do regulacji wpadającego światła i cyrkulacji powietrza zarówno na werandzie, jak i wewnątrz jadalni.

Teraz, jeśli masz na to ochotę, odpręż się ponownie, posłuchaj szumu wody i pomyśl o innych budynkach Gaudiego, gdzie jest obecna przyroda. Nie ma jej we wszystkich? Dom Casa Vicens był pierwszym tego typu budynkiem.

Aby kontynuować zwiedzanie, wróć do jadalni i skieruj się do palarni, mieszczącej się po lewej stronie. Fotografia w audioprzewodniku pomoże Ci ją odnaleźć.

Dziwna przestrzeń, prawda? Audioprzewodnik niestety nie umożliwia odtworzenia jej zapachu, ale możemy Cię zapewnić, że był to zapach dymu tytoniowego. To pomieszczenie to palarnia. Tego rodzaju sale dla palaczy były bardzo popularne w domach burżuazji w Europie w XIX wieku. Jeśli przyjrzysz się zdjęciu, być może będziesz mógł sobie wyobrazić, jak wyglądało to pomieszczenie, kiedy były tu meble. Potrafisz sobie wyobrazić Manuela Dickensa, jak pali i rozmawia z przyjaciółmi w tym pomieszczeniu? Kilka lat później Gaudi zbuduje inną, dużo większą palarnię w Palau Güell.

Niestety nie możemy odtworzyć zapachu ani rozmów, które toczyły się w tym przeznaczonym tylko dla mężczyzn miejscu, jednak możemy doświadczyć arabskiej atmosfery pustynnej nocy: niebieski kolor sufitu przypomina niebo, a mukarnas odwzorowują liście palmowe wypełnione daktylami. Jest to mała orientalna oaza do użytku prywatnego.

Dekoracje są wykonane z płyty gipsowo-kartonowej, nowoczesnego materiału o funkcji ozdobnej. Został on opatentowany krótko po zbudowaniu domu i zyskał wielką sławę w okresie modernizmu.

Podczas prac restauracyjnych odkryto, że złoty kolor mukarnas nie był oryginalny. Konserwatorzy pracowali miesiącami, aby odzyskać oryginalną niebieską polichromię. Teraz pokażemy Ci część ścian i sufit w tym właśnie niebieskim kolorze, jak również w kolorze złotym, przed restauracją.

Trasa zwiedzania biegnie dalej na pierwszym piętrze.

Zachęcamy do przejścia do różowego pokoju. Możesz do niego wejść drzwiami po lewej stronie schodów. Jest to najprawdopodobniej sypialnia córki pary Vicens-Giralt. Jeśli przyjrzysz się uważnie, zauważysz że różowa barwa jest obecna nie tylko na ścianach, ale również na podłodze pomieszczenia. Młodego architekta pasjonowały szczegóły. Wykorzystał farby ścienne do malowania posadzki. Pozwoliło mu to uzyskać jednolitą chromatyczność w wszystkich sypialniach na tym piętrze.

Przed przejściem do strefy łazienek przyjrzyj się korytarzowi. Nie zobaczysz wielu miejsc takich jak to. Jako że w domu nie ma zbyt wiele miejsca, Gaudi unika rozbudowanych holi dzięki temu pomysłowemu sześciokątnemu korytarzowi. Jest to kolejny dowód na geniusz funkcjonalny i estetyczny.

W Barcelonie pod koniec XIX wieku w większości domów nie było bieżącej wody. Niemniej jednak Casa Vicens znów wyprzedza swoje czasy. Antonio Gaudi nie tylko zaprojektował nowoczesną strefę łazienkową z bieżącą wodą, lecz również podzielił ją na różne obszary: łazienka, garderoba i umywalka.

Teraz podnieś głowę i spójrz na ozdobne liście na suficie. Przypominają Ci coś? To ta sama roślina, którą widziałeś już na ścianach jadalni. Architekt w subtelny sposób łączy dwa piętra domu przy pomocy bluszczu wyrastającego z dolnego piętra i pnącego się do miejsca, gdzie znajdujesz się teraz.

Zachęcamy do dalszego zwiedzania głównej sypialni. Mieści się naprzeciwko strefy łazienkowej.

Znajdujesz się w największym pokoju na tym piętrze. Jest podzielony na dwie części, które zdobią zupełnie inne kolory i motywy roślinne. Wygląda na dwa pokoje w jednym, prawda? Początkowo główna sypialnia była podzielona na dwa pomieszczenia połączone między sobą, po jednym dla każdego z małżonków. Taki podział był bardzo popularnym rozwiązaniem w zamożnych domach w tamtych czasach. Gaudi nadał charakter osobisty tym obydwu pokojom, wykorzystując w tym celu różne detale ornamentalne.

Sufit sypialni jest również pokryty motywami roślinnymi. Architekt, tak jak w przypadku prawie wszystkich pomieszczeń na pierwszym i drugim piętrze, wykorzystuje przestrzeń między belkami w celu zamieszczenia kasetonów ceramicznych zainspirowanych przyrodą.

Zbliż się do okien, aby zobaczyć, że aby wyjść na zewnątrz należy zejść po kilku schodkach. Antonio Gaudi, dzięki temu odważnemu detalowi, uzyskuje możliwość umiejscowienia poręczy poniżej zwykłej wysokości, co sprawia, że nie przeszkadza ona w kontemplacji ogrodu z wnętrza pokoju.

Masz ochotę wyjść na taras?

Po raz kolejny znajdujesz się w przestrzeni zaprojektowanej jako punkt łączący wnętrze i zewnętrzną część budynku. Ławka z poręczą, biegnąca wzdłuż boków tarasu, pozwala kontemplować roślinność ogrodu ze spokojem i wygodą. Jest to element architektoniczny wykorzystany przez Gaudiego po raz pierwszy właśnie w Casa Vicens, który później zostanie odtworzony w innych dziełach, jak np. El Capricho czy la Pedrera.

Pamiętaj, że widok uległ dużym zmianom na przestrzeni czasu. Kiedy powstawała nieruchomość, budynki wokół Ciebie nie istniały. W ich miejscu znajdowały się partery z kwiatami, palmy i karłatki, punkt widokowy i spektakularna kaskada z cegieł. Było to pomysłowe rozwiązanie, które zapewniało uczucie świeżości, niezbędne w domu letnim.

Teraz, jeśli masz na to ochotę, wróć do środka i udaj się do małej sali, leżącej po lewej stronie głównej sypialni. Poznasz ją po suficie.

Pasja, którą Antonio Gaudi czuł do przyrody, stanowiła coś więcej niż tylko inspirację. Młody architekt chciał wcielić ją w każdym pomieszczeniu. Nie zapominajmy, że Casa Vicens była rezydencją letnią, przewidzianą jako przestrzeń do rozrywki i odpoczynku.

Ten niewielki pokój był prawdopodobnie zarezerwowany dla kobiet, w przeciwieństwie do palarni leżącej dokładnie poniżej. Na kopule Gaudi namalował jedną z wieży, które potem zobaczysz na dachu, z perspektywy żabiej, tak jakby można było podziwiać niebo przez dach pokoju. Ten widok jest tak rzeczywisty, że prawie możemy usłyszeć trzepot ptasich skrzydeł. Kraty na balkonie zwiększają dodatkowo intymność tej przestrzeni, ponieważ umożliwiają spoglądanie na zewnątrz bez bycia zauważonym. Wyobrażasz sobie Dolors Giralt, żonę Manuela Dickensa, czytającą książkę w tym pomieszczeniu?

Dalszy przebieg trasy zwiedzenia prowadzi do pokoju o niebieskich ścianach, leżącego obok.

Kwiaty przedstawione na ścianach tego pomieszczenia będą powtarzającym się motywem w dziełach Antoniego Gaudiego. To passiflora, zwana również męczennicą. Wiele lat później pojawi się również jako ornament w Sagradzie Familii.

Te kwiaty rosły bardzo blisko miejsca, w którym przebywasz obecnie. De facto architekt znalazł wszystkie rośliny przedstawione w Casa Vicens w okolicach budynku.

Przed przejściem na kolejne piętro zachęcamy do zbliżenia się do schodów i poświęcenia kilku minut na ich oglądanie.

Schody obecnie znajdujące się w budynku nie mają nic wspólnego z Gaudim, powstały podczas ostatniej restauracji w 2014 r. Wiemy niewiele o schodach oryginalnych.

Podczas rozbudowy przez Serra de Martíneza schody z tzw. sklepieniem katalońskim, które początkowo łączyły piętra domu, zostały zburzone. Jakie były? Zainspirowane przyrodą? Miały tradycyjny wygląd czy raczej stanowiły egzotyczny akcent? Jedyny zachowany po nich ślad stanowią pozostałości szarego stiuku, który stanowił część angielskiej boazerii.

Znajdują się na ścianie oddzielającej niebieski pokój od nowych schodów, schodzącej w dół tuż nad poręczą. Fotografia w audioprzewodniku pomoże Ci je odnaleźć.

Teraz, jeśli masz na to ochotę, możesz przejść na drugie piętro.

Na tym etapie wizyty z pewnością znasz już dobrze ten dom. Być może wyrobiłeś też sobie opinię o młodym Gaudim, któremu Manuel Vicens zlecił zbudowanie swojego pierwszego dużego projektu. Ale… przemyślałeś w jakim kontekście tworzył?

Jaka była Barcelona w tamtych czasach? Do czego dążyli jej mieszkańcy? Jakie prądy kulturowe kwitły w tamtym momencie? Pod koniec XIX wieku Katalonia przeżywała okres artystycznej transformacji i świetności. Stolica regionu obalała mury i rozbudowywała się poza nimi, budowano fundamenty modernizmu, co napędzało poruszenie intelektualne kolektywów zwolenników kultury katalońskiej. W tym samym czasie gorączka złota przyczyniła się do rozkwitu klasy zamożnej i tym samym przemysłu katalońskiego.

Te materiały audiowizualne to podróż do przeszłości. Są wyświetlane naprzemiennie w trzech językach: katalońskim, hiszpańskim i angielskim. Mamy nadzieję, że nagranie będzie Ci się podobać i pomoże Ci jeszcze lepiej poznać ducha Casa Vicens w powiązaniu z Barceloną.

Po zakończeniu filmu zachęcamy do przejścia na drugi koniec pomieszczenia, tuż przed windę. Czeka tam na Ciebie wyjątkowy eksponat.

Ten tekst to faksimile jednego z nielicznych zachowanych rękopisów Antoniego Gaudiego. Stanowi prawdziwy dowód skomplikowanej osobowości architekta: cechuje go szybkie, energiczne pismo i dążenie do perfekcji. Zwróć uwagę na wielką literę na początku dokumentu oraz na liczbę poprawek, które autor wprowadził do tekstu. Daje to do myślenia, że mamy do czynienia z brudnopisem, którego nigdy nie opublikowano.

Gaudi nie nadał mu tytułu, jednak specjaliści nazywają go Manuskryptem z Reus lub Domem letnim, gdyż w jego treści zamieszcza swoje rozważania na temat idealnego gospodarstwa i domów rodzinnych, które znikały z nieustannie rosnącego miasta.

W pierwszym akapicie tego tekstu architekt składa deklarację dotyczącą jego idei rodziny i domu, jednak te oświadczenia należy umiejscowić w kontekście tamtych czasów.

Po trochę bliższym poznaniu osobowości artysty zapraszamy do odkrycia innej części Casa Vicens. Przejdź kilka metrów do przodu i skieruj się do strefy, gdzie znajdują się makiety.

Być może w tym momencie zapytasz się, gdzie są wszechobecne do tej pory motywy roślinne, kolory i ornamenty architektoniczne. Ostatnie piętro było przeznaczone dla służby, co było typowe dla domów burżuazji w tamtych czasach. Gaudi projektuje tę przestrzeń zgodnie z ich potrzebami, dlatego dominuje tu umiar i prostota.

Tym samym ta przestrzeń była pomyślana przez architekta jako osłona termiczna budynku. Wysokie sufity gwarantują komfort w pozostałej części domu, a otwory na całości obwodu zapewniają sprawną wentylację. Te rozwiązania są zgodne z nurtem w zakresie higieny w XIX wieku, który zrodził się w odpowiedzi na nieodpowiednie warunki sanitarne w miastach.

Gaudi wykorzysta ponownie wszystkie te rozwiązania m.in. w poddaszu wieży Bellesguard i Palau Güell.

Widzisz makietę największą ze wszystkich, mieszczącą się w centralnej części sali? Ten model pozwala dokładnie wyobrazić sobie, jak wyglądał oryginalny budynek Casa Vicens. Rozkład pomieszczeń, rozmiary ogrodu, położenie nieruchomości względem działki itd. Zwróciłeś uwagę na fakt, że wokół trzech fasad budynku pozostawała wolna przestrzeń działki? Lata po zakończeniu budowy Urząd Miasta Barcelona nakazał poszerzenie ulicy, gdzie teraz znajduje się wejście do domu. Skutkowało to koniecznością wprowadzenia zmian w nieruchomości. Do jednej z fasad został dobudowany mur okalający.

Nie spiesz się i dokładnie obejrzyj makietę. Zauważyłeś, że wiele elementów jest powiązanych z wodą? Antonio Gaudi był fanatykiem wody. Architekt włączył ją do tej nieruchomości za pomocą trzech różnych elementów konstrukcyjnych: fontanna na werandzie, fontanna znajdująca się obok głównych drzwi wejściowych do domu oraz spektakularna kaskada na honorowym miejscu w ogrodzie. W ten sposób wykorzystał podziemne zasoby wody, które znajdują się na działce i tym samym odświeżył ogród.

W muzeum Aguas de Cornellà można odwiedzić pełnowymiarową reprodukcję tej kaskady.

Za tą makietą znajduje się kolejna, o mniejszej skali. Przedstawia Casa Vicens w 1927 r.

Tak wyglądał dom po remoncie przeprowadzonym przez Serra de Martíneza. Można zauważyć powiększenie działki, kaskadę i niewielką, oddaloną fontannę w części południowo-wschodniej. Jest to fontanna z werandy, która została przeniesiona do ogrodu z uwagi na przeprowadzane prace.

Być może jednak na największą uwagę zasługuje konstrukcja mieszcząca się w najbardziej oddalonym miejscu domu. Jest to kaplica, w której znajdowało się ujęcie wody mineralnej. Jako że przepisywano jej działanie lecznicze, została dedykowana patronce rzeczy niemożliwych, świętej Ricie.

W dniu 22 maja Casa Vicens wypełnia się różami, gdyż jest to dzień świętej Rity. Jeśli nie miałeś okazji odwiedzić domu tego dnia, zachęcamy, abyś wrócił i świętował go z nami oraz mieszkańcami dzielnicy Gràcia.

Teraz, jeśli masz na to ochotę, wejdź na ostatnie piętro.

Zbliżamy się do końca trasy zwiedzania. W tej przestrzeni po raz kolejny możemy zauważyć różnicę między budynkiem zaprojektowanym przez Gaudiego i rozbudową dokonaną przez Serra de Martíneza. Strefa, po której możesz spacerować, to część dobudówki, natomiast część objęta zakazem wstępu jest delikatniejsza niż oryginał.

Jednak zanim opowiemy o dachu stworzonym przez Gaudiego, rozejrzyj się dookoła…

Kiedy Manuel Vicens i Gaudi wybrali to miejsce do wybudowania domu letniego, wyglądało ono zupełnie inaczej. Wiele lat temu ogród był dużo większy i można było z niego zobaczyć góry, ich szczyty i prawdopodobnie kościół Josepets de Gràcia. Gwar, który można było usłyszeć w tym miejscu, również był całkiem inny niż dzisiaj.

Te dźwięki, które przenoszą nas do końca XIX wieku, pomagają w lepszym zrozumieniu dachu stworzonego przez Antonio Gaudiego. Miał on na celu zbieranie wody, jednak można było również po nim spacerować. Zwróć uwagę na przejścia, kominy, wieżę i schody. Po tym dachu można chodzić, gdyż znajduje się tu rodzaj chodnika. Być może odwiedziłeś już la Pedrerę i chodziłeś po dachu. Gaudi wykorzystuje rozwiązania architektoniczne, które zastosuje potem w późniejszych budynkach, takich jak la Pedrera, Casa Batlló czy Palau Güell.

Tutaj zwiedzanie się kończy. Casa Vicens to dom manifest, który wyprzedza swoje czasy. To fundament, który sprawi, że Antonio Gaudi zyska status jednego z najbardziej rewolucyjnych architektów wszechczasów. Kiedy w 1885 r. skończyła się budowa tej nieruchomości modernizm zyskiwał na znaczeniu w Katalonii.

Dziękujemy za uwagę! W dalszej części tego audioprzewodnika znajdują się informacje dotyczące sklepu mieszczącego się w piwnicy.

Przestrzeń sklepu stanowiła kiedyś magazynek. Antonio Gaudi był świadomy potrzeb poszczególnych pomieszczeń i zaprojektował przestrzeń funkcjonalną, która zapewniała chłód i dobrą wentylację, mimo tego że znajdowała się pod ziemią.

Dach ma sklepienie katalońskie. Jest to tradycyjna technika, którą architekt wykorzysta w licznych późniejszych dziełach. Można podziwiać ją w np. krypcie Colonia Güell czy w Sagradzie Familii.

Przed wyjściem przejdź się po tym pomieszczeniu oraz obejrzyj materiały audiowizualne, które odnoszą się do niektórych aspektów projektu restauracji i odbudowy domu.

Jeśli masz na to ochotę, możesz wrócić do ogrodu, kawiarni czy przejść do wyjścia za pomocą drzwi, które znajdują się obok lady sklepu.