Casa Vicens

Een eerste huis, een jonge architect, een andere Gaudí. Welkom in Casa Vicens, het eerste huis van Antoni Gaudí. We nodigen u uit om deze ruimte te bezichtigen. Samen zullen we ontdekken hoe het huis werd gebouwd, wat de architect inspireerde, welke verhalen er achter elke kamer schuilgaan… Het bestuderen en documenteren van het gebouw om het meest oorspronkelijke ontwerp van Gaudí te herstellen, hebben grote inspanningen gevergd. We zijn ervan overtuigd dat u ons dingen zult laten zien die we nog niet eerder hadden ontdekt, want dat is Gaudí: een voortdurende aansporing tot ontdekking.

U kunt het huis naar eigen goeddunken bezichtigen. We raden u aan om het van beneden naar boven te bezoeken. In de audiogids vindt u foto’s van de verschillende vertrekken, zodat u weet waar u bent. Bovendien komt u tijdens het bezoek zaalmedewerkers tegen die u graag helpen en uw vragen zullen beantwoorden.

We beginnen onze bezichtiging voor het cafégedeelte. Van hieruit kijken we naar het huis. Dit is de noordwestgevel die dient om uit te leggen dat het gebouw er niet altijd heeft uitgezien zoals u het nu ziet. Aan het eind van de 19e eeuw gaf Manuel Vicens een jonge Antoni Gaudí de opdracht een zomerhuis te bouwen. De architect, die toen net was afgestudeerd, had al jaren eerder nagedacht over hoe hij zich het ideale huis voorstelde. Hij wou dat het verbonden zou zijn met de natuur en dat het functioneel en tegelijkertijd esthetisch aantrekkelijk was. De opdracht van Manuel Vicens was perfect om deze ideeën te materialiseren. Gaudí ontwierp een uniek, gedurfd gebouw, vol innovatieve elementen die hun tijd ver vooruit waren.

Jaren later veranderde het huis van eigenaar en werd het een meergezinswoning. De behoeften van het nieuwe gezin leidden ertoe dat het gebouw in 1925 voor het eerst werd uitgebreid. Joan Baptista Serra de Martínez, een vriend van Gaudí, was verantwoordelijk voor de uitvoering ervan. De buitenkant behield het oorspronkelijke uiterlijk, maar met kleine, subtiele verschillen. Let op de verticale strook van witte en groene tegels die bij de vloer begint. De foto in de audiogids kan u helpen hem te vinden. De linkerkant is het toegevoegde gedeelte en de rechterzijde is het originele deel. Eigenlijk stond precies op dit punt de scheidingsmuur van een klooster, dat niet meer bestaat.

Als u de bloementegels rond deze strook goed bekijkt, zult u zien dat sommige symmetrisch zijn en andere niet. De eerste behoren tot het oorspronkelijke gebouw, de tweede tot dat van Serra de Martínez. Een zeer elegante manier om het verschil te markeren.

Loop nu een paar meter vooruit en stop voor de fontein op de galerij.

U staat nu voor de hoofdgevel van het huis, een gevel die uitkijkt op de oude tuin en niet op de straat, zoals u aanvankelijk zou denken. Het idee van Gaudí, volgens Serra de Martínez, was om het gebouw op te vatten als een immense klimop die aan de muur van het aangrenzende klooster was bevestigd. Dit idee verklaart veel van de elementen die we zullen zien, niet alleen aan de buitenkant maar ook aan de binnenkant van het gebouw.
Hierdoor kan het huis ook op het zuidwesten worden georiënteerd en wordt het ‘s zomers door een zachte zonneschijn verlicht.
Als u de gevel bekijkt, is het alsof u getuige bent van een explosie van kleuren. Gaudí brak met de gevestigde normen en bekleedde het gebouw met keramiek, een materiaal dat in die tijd meer voor het interieur dan voor de buitenkant van gebouwen werd gebruikt. Dit is de eerste keer dat hij dit doet, maar het zal niet de enige keer zijn. Deze tegels helpen hem ook om zijn fascinatie voor de natuur en de oosterse cultuur te realiseren. Het timmerwerk van de deuren en ramen is duidelijk Japans geïnspireerd, en boven deze galerij, waar zich de fontein bevindt, ziet u enkele in oud Catalaans geschreven teksten die aan Arabische opschriften doen denken. Elke tekst verwijst naar de verschillende zonoriëntaties van het gebouw. De tekst van de hoofdgevel gaat over de warmte van het huis; de tekst aan de linkerkant over de vroegste zon en de tekst aan de rechterkant, het koelere deel van het huis, gaat over de aangename schaduw van de zomer.
De muren voor u bevatten allerlei details. Alvorens verder te gaan met de bezichtiging, nodigen we u uit een paar minuten de tijd te nemen om ze rustig te bekijken en van de ontdekking te genieten.

“Toen ik het bouwterrein ging opmeten, was dit volledig bedekt met gele bloemetjes, die ik als versiering in de keramiek heb verwerkt. Er stond ook een weelderige palm. Daarvan heb ik de in ijzer gegoten bladeren gebruikt voor het hek van de ingang en de toegangsdeur van het huis”.

Het schijnt dat Gaudí met deze woorden zijn leerling Joan Bergós de reden heeft uitgelegd voor het gebruik van de bloemen en de waaierpalm. Beide elementen verklaren een nogal verrassend aspect van de architect: zijn wens om zuinig te bouwen. Het wekt de indruk dat al deze tegels of dit hek niet bepaald goedkoop zijn, maar kijk goed: de siermotieven van het keramiek zijn steeds dezelfde. In werkelijkheid zijn er maar een paar modellen die heel vaak worden herhaald.

Hetzelfde geldt voor de majestueuze smeedijzeren poort bij de hoofdingang. Het is een vierkant dat zich steeds herhaalt. Gaudí bezuinigde en zal dat blijven doen in zijn toekomstige werken. De beroemde “trencadís” (typische mozaïekstijl van Gaudí) die in andere werken van hem te zien is, is in feite een zeer moderne manier om afval te gebruiken.

U kunt uw bezoek voortzetten in de entree, de ruimte die zich het dichtst bij de toegangstrap bevindt.

Neem voordat u de entree binnenloopt, als u wilt, eerst een kijkje in de tuin. Tegenwoordig is het een kleine oase in het centrum van de wijk Gràcia, maar toen Gaudí het bouwde was het groter en had het een grote waterval en een ronde fontein die de galerij van koelte voorzagen. In Casa Vicens slaagde Gaudí erin de natuur van de tuin het huis te laten binnendringen, waar hij deze toepaste op muren en plafonds, waardoor een sterke relatie ontstond tussen binnen en buiten.
De huidige tuin beslaat ongeveer 300 m2, heeft verschillende bloembedden, plantenbakken en een aangelegde daktuin. Het is belangrijk op te merken dat de sfeer van de oorspronkelijke omgeving aan het einde van de 19e eeuw is hersteld. Sommige bomen die al op het landgoed stonden zijn daarbij onaangetast gebleven, zoals de bijna acht meter hoge steeneik of de 10 à 12 meter hoge magnolia. De rest zijn planten die tijdens de renovatie van het huis zijn geplant volgens de criteria van de toenmalige beplanting.
Maar, wat voor vegetatie vinden we er? De planten zijn bovenal exotisch, sierlijk én bestand tegen schaduw, want door de omliggende gebouwen kunt u zich wel voorstellen dat de zonuren hier schaars zijn.
In onze tuin vindt u een groep palmen: zo groeit er een dadelpalm, washingtonia’s, Europese dwergpalmen en de Chinese waaierpalm. Daarnaast vindt u er, afhankelijk van de tijd van het jaar, planten als de camelia, de anjer, de gatenplant, de Chinese jasmijn, rozen en lelies.
Naast de flora hebben sommige diersoorten in onze tuin een geschikte leefomgeving gevonden. U vindt er reptielen zoals de roze hagedis, die klein van stuk is en een vage roze huid heeft, of de muurgekko, die groter en steviger is dan de roze hagedis. Ook kunt u er de Spaanse muurhagedis aantreffen.
Zoals u zich kunt voorstellen, zijn er ook vogels in deze tuin. We zien er meestal merels, roodborstjes, monniksparkieten, duiven en mussen. Ze voeden zich allemaal met de vruchten van de palmbomen. De architectonische structuur van Casa Vicens voorziet de dieren van kleine holtes die perfect zijn om zich te verbergen en hun nesten te maken.
We hopen dat u van onze tuin heeft genoten. Ga nu naar de entree en loop het eerste huis van Gaudí naar binnen.

De entree van Casa Vicens is een intentieverklaring. Antoni Gaudí nam de natuur als zijn belangrijkste inspiratiebron en ontwierp deze kleine gastvrije ruimte als een voortzetting van de tuin. Tijdens dit bezoek zult u namelijk kunnen constateren dat dit element niet op zichzelf staat, maar dat het interieur van het gebouw is opgevat als een nauwgezette uitbarsting van vegetatie die aansluit op de buitenkant.

In dit eerste vertrek wordt het al duidelijk dat Gaudí zijn tijd ver vooruit was. De vloer waarop u loopt is geplaveid met opus tessellatum, een Romeinse techniek die jaren later, tijdens het Catalaans modernisme, op grote schaal werd toegepast. Ook vindt u het terug in andere werken van de architect na Casa Vicens, zoals de crypte van de Sagrada Familia.

Als u naar links loopt komt u in de eetkamer, de elegantste kamer van het huis.

Bekijk de ruimte aandachtig. Een klimop die naar de bovenverdieping probeert te klimmen, anjers, dicht gebladerte, vogels die in de wind spelen… Gaudí heeft de eetkamer een naturalistische explosie van details gegeven die het epicentrum van het huis met de tuin verbindt.

De meubels om u heen zijn de originele meubels die de architect liet maken. Ze werden op maat gemaakt. De schilderijen, van Francesc Torrescassana i Sellarés, zijn speciaal voor deze meubels ontworpen. Na verloop van tijd kregen deze kunstwerken een bruine tint als gevolg van vuil en rook. Dankzij het werk van restaurateurs zijn de oorspronkelijke kleuren nu weer intact. Als u naar de foto in de audiogids kijkt, kunt u duidelijk het verschil zien.

Wij raden u aan om hierna naar de buitengalerij te gaan door één van de twee deuren die de schoorsteen flankeren.

De verschillende renovaties die aan het gebouw werden uitgevoerd, hebben een grote impact gehad op deze ruimte. Onder meer werd de fontein verwijderd. Gelukkig is deze, mede dankzij de medewerking van de vroegere eigenaars, teruggevonden: hij bevond zich in de tuin van een huis hier vrij ver vandaan, in de provincie Girona. De fontein is gerestaureerd en heeft nu zijn oorspronkelijke plaats en functie terug.

Er valt veel te zeggen over deze galerij, maar neem eerst plaats en geniet ervan. Luister naar het ruisen van het water en ontspan. Laten we nu eens onze verbeelding gaan oefenen: er zijn geen gebouwen in de buurt, alleen de oorspronkelijke tuin en de waterval waarover we het later zullen hebben. Ziet u het metalen web van de fontein? Wat denkt u dat er gebeurde als de zonnestralen door het stramien ervan schenen? En waar kwam het water oorspronkelijk vandaan?

Zoals u weet was Antoni Gaudí een liefhebber van de natuur, maar in Casa Vicens liet hij zich er niet alleen door inspireren, hij bouwde het ook. De zonnestralen die door dit spinnenweb schenen, projecteerden de kleuren van de regenboog. En het water dat jaren geleden uit deze fontein opwelde was afkomstig van de regenwaterbak. Wat een meesterlijke les van deze jonge architect.

Maar deze veranda is niet alleen een zeer aangename ruimte, hij biedt ook eenvoudig toegang tot het interieur van het huis. Om veiligheidsredenen verbergen de deurstijlen mechanismen waarvan wij vermoeden dat zij ontworpen zijn om de toegang van voertuigen door middel van hekken te blokkeren. U kunt een van de gidsen vragen om u dit te laten zien.

De kantelbare luiken dienen ook om de lichtinval en de luchtcirculatie te regelen, zowel in de galerij als in de eetkamer.

Ga als u wilt weer even zitten en ontspan, luister naar het water en denk aan de andere gebouwen van Gaudí waarin de natuur aanwezig is. Is het niet zo dat de natuur in alle gebouwen terug te vinden is? Casa Vicens was de eerste.

Om uw bezoek voort te zetten, kunt u terugkeren naar de eetkamer en vandaar uit naar de rookkamer gaan. Deze ruimte bevindt zich aan de linkerkant. De foto in de audiogids zal u helpen uw weg te vinden.

Wat een vreemde ruimte, niet? Het is niet mogelijk om met de audiogids de geur in deze ruimte te reproduceren, maar we kunnen er zeker van zijn dat het er rokerig was. Dit is een rookkamer, een soort vertrek dat in de 19e eeuw zeer in de mode was in de herenhuizen van Europa. Als u naar de foto hieronder kijkt, kunt u een idee krijgen van hoe de salon eruitzag toen deze werd ingericht. Kunt u zich voorstellen hoe Manuel Vicens hier met zijn vrienden zat te kletsen en te roken? Jaren later zou Gaudí een veel groter exemplaar in het Palau Güell maken.

We kunnen de geur niet ruiken of de gesprekken horen in deze alleen voor mannen bestemde ruimte, maar we kunnen wel de Arabiserende sfeer ervaren die de woestijnnacht oproept: het blauw van het plafond doet denken aan de hemel en de muqarnas reproduceren met dadels gevulde palmbladeren. Een kleine oosterse oase voor privégebruik.

De decoratie is gemaakt van papier-maché, een innovatief decoratiemateriaal. Het werd kort na de bouw van het huis gepatenteerd en verwierf grote faam tijdens de periode van het Catalaans modernisme.

Tijdens de restauratiewerkzaamheden werd ontdekt dat de goudkleur van de muqarnas niet de oorspronkelijke kleur was. De restaurateurs hebben maandenlang in deze kleine ruimte gewerkt om de oorspronkelijke blauwe polychromie te herstellen. We laten u nu een deel van de muren en het plafond in dit blauw zien, maar ook de goudkleur van vóór de renovatie.

Onze rondleiding gaat verder op de eerste verdieping.

We stellen voor dat u verder gaat in de roze kamer. U komt er binnen via de deur links van de trap. Het is vermoedelijk de slaapkamer van de dochter Vicens-Giralt geweest. Als u goed kijkt, ziet u dat de roze tint zowel op de muren als op de vloer van de kamer aanwezig is. De jonge architect had een passie voor details. Hij gebruikte de pigmenten van de muren om de vloeren te kleuren. Zo werd een chromatische eenheid bereikt in elk van de slaapkamers op deze verdieping.

Kijk nog eens goed naar de doorloop, voordat u naar de badkamers gaat. U zult er niet veel zoals deze tegenkomen. Omdat het huis niet veel ruimte had, vermeed Gaudí gangen met deze ingenieuze zeshoekige doorlopen. Een nieuwe vertoning van functionele en esthetische vermetelheid.

Aan het eind van de 19e eeuw hadden de meeste huishoudens in Barcelona geen stromend water. Casa Vicens was echter zijn tijd weer eens vooruit. Antoni Gaudí ontwierp niet alleen een baanbrekende badruimte met stromend water, maar verdeelde deze ook in verschillende zones: badkamer, kleedkamer en gemeenschappelijke ruimte.

Til nu uw hoofd eens op en kijk goed naar het gebladerte waarmee het plafond is versierd. Komt het u bekend voor? Het is dezelfde plant die u op de muren van de eetkamer hebt gezien. De architect verbindt de twee verdiepingen van het huis op subtiele wijze met een klimop die zich over de benedenverdieping uitspreidt en omhoogklimt tot waar u zich nu bevindt.

We raden u aan om uw bezoek voort te zetten in de hoofdslaapkamer. De kamer bevindt zich vlak naast deze badruimte.

U bent nu in de grootste kamer op deze verdieping. De kamer is verdeeld in twee helften met verschillende kleuren en plantendecoraties. Het lijkt op twee kamers in één, vindt u ook niet? Oorspronkelijk was de hoofdslaapkamer verdeeld in twee met elkaar verbonden kamers, één voor iedere echtgenoot. Deze scheiding was heel gebruikelijk in de welgestelde huishoudens van die tijd. Gaudí gaf aan elke ruimte een persoonlijk karakter met zeer verschillende ornamentele ontwerpen.

Het plafond van de slaapkamer is ook bedekt met vegetatie. Zoals bijna alle kamers op de eerste en tweede verdieping gebruikte de architect de ruimte tussen de balken om keramische vakken te plaatsen die zijn geïnspireerd op de natuur.

Als u naar de ramen loopt, zult u zien dat u een paar treden naar beneden moet om naar buiten te gaan. Met dit gewaagde detail slaagt Antoni Gaudí erin de balustrade lager te houden dan gebruikelijk. Op die manier wordt het uitzicht op de tuin vanuit de kamer niet belemmerd.

Wilt u even op het terras vertoeven?

U bevindt zich wederom in een ruimte die is ontworpen als een verbindingspunt tussen het interieur en het exterieur van het gebouw. Zittend op de bank-reling langs de omtrek kunt u rustig en comfortabel kijken naar de planten in de tuin. Dit is een architectonisch element dat Gaudí voor het eerst gebruikte in Casa Vicens en dat hij later zou reproduceren in andere gebouwen, zoals El Capricho en La Pedrera.

Houd er rekening mee dat het uitzicht in de loop van de tijd sterk is veranderd. Toen het huis werd gebouwd, bestonden de omliggende gebouwen nog niet. Destijds stonden er bloemperken, palmbomen en dwergpalmen en op de achtergrond, een mirador en een spectaculaire gemetselde waterval. Een ingenieuze oplossing die garant staat voor het gevoel van frisheid dat zo noodzakelijk is in een zomerhuis.

Ga als u wilt nu terug naar binnen en loop de kleine kamer links van de hoofdslaapkamer in. U herkent de ruimte gemakkelijk aan het dak.

Antoni Gaudí’s passie voor de natuur ging verder dan inspiratie. De jonge architect wilde het overbrengen naar alle ruimten. En laten we niet vergeten dat Casa Vicens een zomerhuis was, ontworpen als een plaats voor vrije tijd en ontspanning.

Dit kleine vertrek was waarschijnlijk gereserveerd voor vrouwen, in tegenstelling tot de rookkamer er vlak onder. In de koepel tekende Gaudí het kikkerperspectief van een van de torens die u later op het dak zult zien, alsof de hemel door het plafond van de kamer kon worden gezien. De scène lijkt zo echt dat we de vogels bijna kunnen horen fladderen. Op het balkon versterken de jaloezieën bovendien de intimiteit van de ruimte, omdat ze een blik naar buiten mogelijk maken zonder gezien te worden. Kunt u zich voorstellen dat Dolors Giralt, de vrouw van Manuel Vicens, hier een middag rustig zat te lezen?

Om verder te gaan met de bezichtiging, raden wij u aan de kamer met de blauwe muren hiernaast te bezoeken.

De bloem die op de muren van deze kamer is afgebeeld, was een terugkerend motief in het werk van Antoni Gaudí. Het is de passiebloem, ook bekend als de “bloem van Christus”, die jaren later zou opduiken in het ornamentale programma van de Sagrada Familia.

Deze bloem groeide vlak bij de plaats waar u zich nu bevindt. In feite waren alle planten die in Casa Vicens worden afgebeeld door de architect in de omgeving van het gebouw gevonden.

Voordat u naar boven gaat, stel ik voor dat u naar de trap loopt en er een paar minuten tijd aan besteedt.

De huidige trap heeft niets te maken met Gaudí, hij is het resultaat van de laatste restauratie in 2014. We weten weinig over de originele trap.

Met de uitbreiding door Serra de Martínez werd de Catalaanse gewelfde trap die oorspronkelijk de verdiepingen van het huis met elkaar verbond, afgebroken. Hoe zag de trap eruit? Was hij geïnspireerd door de natuur? Zag hij er puur traditioneel uit of had hij misschien een exotisch tintje? De enige overblijfselen zijn de resten van grijs stucwerk die deel uitmaakten van de lambrisering.

U vindt ze op de muur die de blauwe kamer scheidt van de nieuwe trap naar beneden, net boven de leuning. De foto in de audiogids kan u helpen ze te vinden.

U kunt als u wilt doorgaan naar boven.

Op dit punt van de bezichtiging zou u het huis al vrij goed moeten kennen. U kunt ook een idee hebben gekregen van hoe de jonge Gaudí was toen Manuel Vicens opdracht gaf voor zijn eerste grote project. Maar… hebt u nagedacht over de context waarin hij dit deed?
Hoe was Barcelona in die tijd? Waar streefden de burgers naar? Welke culturele stromingen kwamen op? Aan het einde van de 19e eeuw maakte Catalonië een periode van transformatie en artistieke bloei door. Terwijl de hoofdstad muren afbrak en zich uitbreidde, wortelden de fundamenten van het modernisme, aangewakkerd door de intellectuele roerselen van Catalaanse groeperingen. Tegelijkertijd deed de goudkoorts de welgestelde klasse, en bijgevolg de Catalaanse industrie, opbloeien.

Deze audiovisuele presentatie is een reis naar het verleden. De voorstellingen worden afwisselend in drie talen afgespeeld: Catalaans, Spaans en Engels. We hopen dat u ervan geniet en dat de informatie u helpt om een beter inzicht te krijgen in de ziel van Casa Vicens die met Barcelona verbonden is.

Na afloop van de presentatie raden wij u aan naar de andere kant van de zaal te gaan, pal voor de lift. Daar wacht iets heel bijzonders op u.

Deze tekst is een nauwkeurige kopie van de weinige bewaard gebleven geschriften van Antoni Gaudí. Het is een goed voorbeeld van de complexe persoonlijkheid van de architect: schrijvend met een snelle, krachtige pennenstreek en strevend naar perfectie. Kijk goed naar de hoofdletter aan het begin van het document en het aantal wijzigingen dat hij in de tekst heeft aangebracht. Het is een kladversie die nooit werd gepubliceerd.

Gaudí gaf het geen titel, maar specialisten noemen de tekst het Manuscript van Reus of Het herenhuis, omdat hij erin nadenkt over het ideale huis en de gezinswoningen die aan het verdwijnen waren uit een almaar groeiende stad.

In de eerste alinea van deze tekst maakt de architect een waar statement over zijn idee van familie en huis. De zinnen moeten wel in de context van de tijd worden geplaatst.

Nadat u de persoonlijkheid van de artiest wat beter hebt leren kennen, nodigen wij u uit om een ander gedeelte van Casa Vicens te ontdekken. Loop een paar meter door richting de ruimte waar zich de maquettes bevinden.

Misschien vraagt u zich nu af waar de verwijzingen naar planten, de kleuren en de architectonische ornamenten zijn gebleven die tot nu toe zo prominent aanwezig waren. De bovenste verdieping van het huis werd, zoals gebruikelijk was in burgerlijke huishoudens uit die tijd, gebruikt voor het huispersoneel. Gaudí ontwierp de ruimte naar hun behoeften, vandaar de soberheid en eenvoud.

Tegelijkertijd beschouwt de architect de ruimte als een warmteregelaar van het gebouw. De hoge plafonds zorgden voor comfort in de rest van het huis en de doorschijnendheid en openingen rond de omtrek zorgden voor een soepele ventilatie. Deze oplossingen beantwoordden aan de hygiënische tendens van de 19e eeuw, bewust van het gebrek aan sanitaire voorzieningen in de steden.

Gaudí zou al deze middelen opnieuw gebruiken, onder andere op de zolder van de Torre Bellesguard en in het Palau Güell.

Ziet u de grootste maquette van allemaal, in het midden van de kamer? Met deze maquette kunnen we ons een perfecte voorstelling maken van hoe de oorspronkelijke Casa Vicens eruitzag. De indeling van de ruimtes, de grootte van de tuin, de ligging van de woning ten opzichte van omgeving, enz. Is het u opgevallen dat het terrein vroeger de drie gevels van het gebouw omringde? Jaren nadat de bouw van het huis was voltooid, gaf de gemeenteraad van Barcelona opdracht de straat waar u het huis binnenkwam te verbreden. Dit had duidelijke gevolgen voor het pand. De muur van de omheining werd volledig tegen een van de gevels geplaatst.

Neem de tijd en let op alle details van de maquette. Is het u opgevallen dat er verschillende elementen zijn die met water te maken hebben? Antoni Gaudí was dol op water. De architect integreerde het in zijn werk door middel van drie constructies: de fontein op de galerij, de fontein bij de hoofdingang van het huis en de spectaculaire waterval in de tuin. Op die manier maakte hij gebruik van de ondergronds lopende watermijnen en verfriste hij de ambiance in de tuin.

In het Watermuseum van Cornellà kunt u een reproductie op ware grootte van deze waterval bezichtigen.

Achter deze maquette staat een kleiner schaalmodel. Het vertegenwoordigt Casa Vicens in 1927.

Zo zag het huis eruit na de renovatie door Serra de Martínez. U kunt er de uitbreiding van het perceel, de waterval en een kleine, vrijstaande fontein in het zuidoostelijke gedeelte zien. Dit is de fontein van de galerij, die als gevolg van de werkzaamheden naar de tuin was verplaatst.

Maar wat misschien wel het meest opvalt is de constructie op het verste punt van het huis. Het was een kapel met een mineraalwaterbron. Omdat men geloofde dat het een genezende werking had, werd het water gewijd aan de beschermheilige van de onmogelijke zaken, de heilige Rita.

Mocht het vandaag 22 mei zijn, dan zult u wel gezien hebben dat Casa Vicens volledig is versierd met rozen. Dit is de naamdag van de heilige Rita. Als u dit geluk niet heeft gehad, dan nodigen wij u uit om deze dag terug te komen en het met ons en de buurtbewoners van de wijk Gràcia te vieren.

En als u daar zin in hebt kunt u nu nog naar de bovenste verdieping gaan.

We naderen het einde van ons bezoek. In deze ruimte zien we opnieuw duidelijk het verschil tussen de constructie van Gaudí en de uitbreiding van Serra de Martínez. Het gedeelte dat u kunt betreden behoort tot de uitbreiding en het deel dat vanwege zijn kwetsbaarheid afgebakend is, is het oorspronkelijke dak.

Maar kijk, voordat we het over het dak van Gaudí gaan hebben, eerst eens om u heen…

Toen Manuel Vicens en Gaudí deze plek kozen om een zomerhuis te bouwen, zag het er niet zo uit. Jaren geleden was de omtrek van de tuin groter en kon men van hieruit bergtoppen, heuvels en waarschijnlijk de Josepets-kerk van Gràcia zien. Ook was de drukte op deze plaats heel anders.

Deze geluiden, die ons terugvoeren naar het einde van de 19e eeuw, helpen u het dak van Antoni Gaudí beter te begrijpen. Het werd gebruikt om water op te vangen, maar men kon er ook overheen lopen. Let op de gangen, schoorstenen, de toren en de trappen. Het was een begaanbaar dak, een soort promenade. Misschien bent u al naar La Pedrera geweest en hebt u op het dak ervan gelopen. Opnieuw ontwikkelde Gaudí hier architectonische oplossingen die hij zou toepassen in latere constructies zoals La Pedrera, Casa Batlló en Palau Güell.

En hier sluiten we de bezichtiging af. Casa Vicens is echt een onmiskenbaar huis dat zijn tijd ver vooruit was. Dit zijn de fundamenten die Antoni Gaudí tot een van de meest revolutionaire architecten aller tijden zouden maken. Toen de bouw van dit huis in 1885 werd voltooid, was het modernisme in Catalonië al in opkomst.

Wij danken u voor uw aandacht en gezelschap. In deze audiogids vindt u informatie over de tijdelijke tentoonstelling en ook over de winkel in het souterrain. We raden u aan ze te bezoeken. Om de tijdelijke tentoonstelling te vinden, gaat u naar de eerste verdieping en slaat u rechtsaf.

De ruimte waarin de winkel is gevestigd, was vroeger de opslagruimte van het huis. Antoni Gaudí was zich bewust van de behoeften van elk vertrek en ontwierp een functionele ruimte die fris en luchtig was ondanks het feit dat deze zich ondergronds bevond.
Het plafond is van Catalaanse gewelven, een traditionele techniek die de architect in veel van zijn latere werken weer zou gebruiken. U vindt het bijvoorbeeld in de crypte van de Colonia Güell of in de Sagrada Familia.
Voordat u weggaat nodigen wij u uit om rond te lopen in de ruimte en te genieten van de audiovisuele presentatie, die enkele aspecten van het restauratie- en renovatieproject van het huis laat zien.
Als u wilt kunt u teruggaan naar de tuin, het café of de uitgang via de deur naast de toonbank van de winkel.